‘Music was my first love and it will be my last’. Dat zou heel goed het adagium kunnen zijn van Martin B. Kaufmann. In een andere eeuw al actief in de muziek, voortdurend op zoek naar podia om op te treden en zijn eigen nummers ten gehore te brengen. Die podia werden toen, net als nu, gevonden in cafés, restaurants en nog tientallen andere gelegenheden. Maar dan? Een moment van bezinning? Een moment van zwakte? Hij liet zich inschrijven aan de Universiteit van Amsterdam om uiteindelijk als leraar Geschiedenis in het onderwijs te belanden. Geen kwaad woord daarover, maar de muziek werd hiermee wel een geliefde die hem op afstand wenkte en dat vele jaren lang. Maar genoeg daarover, die episode is afgesloten en zijn grote liefde heeft trouw op hem gewacht.
Reacties op zijn optredens hebben hem ervan overtuigd dat hij nog steeds een gevoelige snaar weet te raken bij het publiek. Naast de covers die hij vol overgave zingt en speelt, maakt hij vooral ook indruk met zijn eigen songs.
Een muzikaal uitstapje was het op muziek zetten van het gedicht ‘The Raven’ (1845) van de Amerikaanse dichter Edgar Allen Poe’.
‘Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore’
Zelf zegt hij daarover: Ik hou van gedichten of songs die een verhaal vertellen en naast het verhaal heeft het gedicht heeft zo’n geweldige metriek en dat 18 coupletten lang, dat de melodie zich als vanzelf opdrong’. Om dat zonder al te grote missers er in één opname op te krijgen, viel daarentegen nog niet mee. En ook niet echt geschikt voor een optreden.
Muziek bleek inderdaad niet alleen zijn ‘first love’ te zijn maar ook zijn ‘final love’.